Een levensdoel is als een roos met doornen

Het leven is als een roos: verlokkelijk met de prachtigste muziekakkoorden die je kent en geuren die je het water in de mond doen lopen, maar …

als je te dichtbij komt, als je hem wilt plukken, zijn er slechts enkele plekken waar je de steel van de roos kunt vastpakken omdat deze schoonheid zichzelf heeft beveiligd met doornen. Waarom zit de roos aan een steel, vraag je je af?

Omdat alles een weg heeft, een manier die je ernaar toe leidt, terwijl dat ene einddoel in je leven – de roos – als een bijna onbereikbaar ideaal schittert in zijn schoonheid.

Bijna onbereikbaar want iedere roos heeft zijn doorns, die ervoor zorgen dat de roos veilig blijft. Mijn einddoel is als de roos met een weg boordevol vol doornen. Zo veel doornen dat je na geprikt te zijn, zou leegbloeden voordat het einddoel is bereikt. Kunst is dus rondom en tussen de doornen door te laveren. Sommigen is het gelukt hun einddoel te bereiken, maar voor het merendeel van hen is de malheur der doornen nog niet ten einde omdat ze zich allang weer een nieuw einddoel in het vooruitzicht hebben gesteld. Een nieuwe roos. Een weg naar een ander einddoel in het leven.

Soms vraag je je weleens af waarom het zo vaak lijkt alsof je door een moeras moet om ergens te komen, waarom je altijd tegenwind lijkt te hebben. Waarom je roos zo veel doornen lijkt te hebben. Je bent wie je bent, het leven is zoals het is. Je ziet niet hoeveel doornen de stelen van andermans rozen hebben. Dat kun je niet zien omdat je de rozen van anderen niet echt kan zien. Alleen jij kunt je eigen rozen zien. Dat geldt voor iedereen. Je kunt ze je wel indenken, maar echt zien, dat gaat niet. Je kunt evenmin voelen zoals de ander omdat jij die ander niet bent. Dus je weet ook niet hoe wanhopig graag die ander zijn roos nu eigenlijk wil, hoe ver hij bereid is te gaan op de weg waarop hij doornen moet trotseren.

Soms lijken wonderschone rozen op stelen te staan met minder doornen, sommige rozen lijken zelfs minder mooi, terwijl ze stelen hebben boordevol doornen. Soms is het andersom. Het is maar goed dat magie niet bestaat, dat niets is voorbestemd (ook al zullen velen dat met me oneens zijn) en dat geluk je niet komt aanwaaien.

Nee, niemand komt het geluk aanwaaien. Niets gebeurt vanzelf. Ik weet dat er hard gewerkt moet worden om te laten lijken alsof het zomaar is komen aanwaaien. Niet uit eigen hand, want ik ben zo openhartig dat de illusie dat mij iets is komen aanwaaien al op voorhand door mezelf zal zijn rechtgezet. 😉 Succes gebeurt niet van de een op andere dag.

Al zou ik weleens anders willen … als ik hierin eens ongelijk zou kunnen hebben.

Waar is de magie als je hem nodig hebt?