De een maal per jaar voorkomende (eventueel te zeggen) jaarlijkse Castlefestblog

“Waarom zitten jullie niet meer in het koetshuis?” was een vraag die ik vaak heb proberen te beantwoorden. Eveneens: “Ik kon jullie maar niet vinden, heb me rotgezocht. En natuurlijk, wat is het heet.’ O nee, die laatste was van mezelf.
Naar ik begrepen had, wilde de organisatie alles wat met boeken te maken had – inclusief boekhandels en uitgevers -, bij elkaar hebben. Daarbij kwam dat het koetshuis gerenoveerd werd, hoewel ik niet weet of dit als legitieme reden geldt omdat er wel een aantal instrumentbouwers zat, weliswaar met prachtige snaarinstrumenten, zoals de majestueuze harp, maar toch … Wat heb ik het koetshuis gemist! Ik heb dus ook geen lezingen of van die kleine workshops kunnen geven, jammer.

♥
Maar het warme badgevoel overheerste ook deze Castlefest, net als voorgaande jaren. Echter nu ervaar ik dat niet enkel meer alleen met mijn lieve collegae. Nee-ee, een paar van mijn lezers zijn me dierbaar geworden gedurende de jaren – ik vind fans in hun geval zo afstandelijk klinken, maar ik geloof dat ze dat ook wel zijn. Bovendien werden de verhitte autoritjes van Castlefest naar het hotel en andersom – net als de weer op huis aangaande rit – verlicht door de aanwezigheid van Adrian Stone op de passagiersstoel.

♣
Ik heb met veel mensen een praatje gemaakt, ik heb fijne gesprekken gehad waaronder één die voor de toekomst misschien wel heel erg nuttig kan zijn en ik heb enkele goede contacten gesmeed. Maar hoewel ik me vanmorgen nog een heleboel namen kon herinneren, zijn ze inmiddels weggelopen na de deur hard achter zich dichtgegooid te hebben. Ik ben ze kwijt. Wel heb ik hier de intekenlijst liggen met de mailadressen van diegenen die een exemplaar van de Amerikaanse anthology Demonic Possession met mijn Engelse verhaal Forgotten thuisgestuurd willen krijgen. Dat komt in orde.

♥
Want … natuurlijk was ik die boeken vergeten. Iedereen weet dat er altijd wel iets is wat je vergeet als je veel aan je hoofd hebt, en het maakt niet uit hoe vaak je je tassen, dozen en koffers in het verleden al hebt gepakt. De ene keer is het iets kleins als een paar sokken of zakdoekjes, de andere keer is het iets groots als een banner, of zelfs een boek! Maar ze gaan worden opgestuurd naar hun lezers. Alles sal reg kom …

♠
Iemand persoonlijk in het zonnetje zetten, doe ik deze keer ook, bij uitzondering. In deze blog dus ga ik een persoonlijk bedankje richten aan Gerard van den Berg (met het gedenkwaardige opschrift op zijn T-shirt: Ik ben niet oud, ik ben een klassieker) omdat ik zonder hem twee boeken minder zou hebben verkocht. Hij stelde zich heel bescheiden op, om op het moment suprême te komen met de opmerking dat hun leven minder rijk zou zijn als ze mijn boeken niet gingen lezen – of iets van die strekking. Gerard, verbeter me maar. 😉

♣
Al met al was het een geslaagd festival, ook al was het zo bloedjesheet dat mijn collega’s die ene keer dat ze mijn hoed eenzaam en verlaten op mijn stoel zagen liggen in uitzichtloze wanhoop waren, omdat gevreesd werd dat ik weggesmolten was …