Over een fair met zon, wat regen, maar vooral fijne (her)ontmoetingen

Drie dagen zonder internet. 😉
Ach, wat stelt dat nu voor? Een belangrijk deel van mijn leven is internetloos
verlopen … dan stellen drie miezerige daagjes ook niet zo veel voor.
Ik moest me er zelfs weer toe dwingen achter de pc te gaan zitten, vooral
omdat er door die miezerige drie daagjes cumulatief een ietsje meer werk is
ontstaan, waar best wat tijd in gaat zitten.

Bijgevolg, uit de verscheidene mailaccounts heel erg veel spammail wegdonderen,
een enkel mailtje geïnteresseerd bekijken, veel links naar diverse fora en
facebook aanklikken en enkele noodzakelijke mails voorbereiden. Met dit in
gedachten heeft het nog een tijdje geduurd voordat ik me kon bewegen in mijn
stoel voor mijn monitor te gaan zitten. Maar hier zit ik dan. Ik blog.

Er zijn enkele verhelderende, vermoeiende, warmbadgezellige dagen voorbijgegaan.
Daaraan kan ik niet voorbij. Maandagavond was ik werkelijk kapotmoe, mijn voeten
doen zelfs na meer dan vierentwintig uur nog pijn en vandaag liep ik als een
zombie door het huis terwijl ik dingen verplaatste die niet verplaatst dienen
te worden.

Ik heb op Elfia in Haarzuilen nieuwe mensen ontmoet, maar ook contacten hersteld
of – wat ik leuker vind klinken – mensen herontmoet. Toen Connie me aan mijn
tafel begroette, schudde ik haar nerveus de hand. Ze had namelijk Zucht gelezen
en het was nog maar zeer de vraag of ze een positieve of een negatieve reactie
ging geven. (het genre waarin ik schrijf is namelijk zo helemaal niet haar ding)
Echter, het oordeel was positief! En ik kijk uit naar de recensie.

Het genre waarin ik schrijf is niet zo mainstream, wat er de reden van is, dat
sommige mensen huiverig zijn, zeker met de crisis om iets van me te kopen. Zoiets
als onbekend maakt onbemind. Heel begroijpelijk. Wat dan weer wel leuk was, is
deze situatie: Robert had er de hele dag over nagedacht en kwam aan het eind van
de dag Bron kopen. Terwijl ik het aan het signeren was, stond (ik ben vergeten
wie, maar als je dit leest, dan laat het even weten dan pas ik het aan, staat toch
wat sympathieker) ineens naast hem en fluisterde: “Ik heb het gelezen en ik vond
het echt GOED.” Dus ik kijk op, ik glimlach en schrijf verder.
Daarna betaalt Robert en ik vergeet zowaar hem het boek mee te geven.

Händel en Taco worden immer warm ontvangen, want als Händel niet op een beurs
aanwezig is geweest, moet er iets aan de knikker zijn. Zij behoort dan ook tot
mijn grootste fans en daar ben ik blij mee, want ze is iemand met zo’n opgeruimd
karakter dat ze mensen weet op te monteren door ze alleen een goedendag te wensen.
Zij durft mijn werk zelfs literatuur te noemen en ze doet dat met verve en
overtuiging. Taco schreef een van de eerste reviews van mijn debuut Bron,
het boek dat hij zonder blikken of blozen uitgebreid en buitengewoon
positief recenseerde op Ciao

Ik herontmoette Marileen en haar zoon. We kwamen er achter dat we toch wel
opvallend veel gemeen hadden met elkaar, zelfs onze verjaardagen liggen
slechts een enkele dag uit elkaar.

Ik ontmoette Janniek opnieuw en net als op Castlefest 2013 vond er ook deze
keer een professionele fotoshoot plaats, waarvan hij me de foto’s de volgende
dag al overhandigde op cd. Janniek, je bent mijn held.

(ik wilde een foto plaatsen, wat natuurlijk niet lukt, opnieuw… grr)

De beurs vorderde, ik had een gesprek met Monique en inmiddels begint mijn plan
voor een nieuwe site vastere vormen aan te nemen, heb ik intussen twee proeflezers
(Lisanne en Jannie) voor Recht – mijn volgende roman – en voel ik mij nu meer
dan verplicht om iedereen te bedanken die ik (her)ontmoette en met wie ik zo
aangenaam heb verpozen dat deze paar dagen onvergetelijk zijn gebleken.

Speciale dank gaat natuurlijk uit aan mijn collega’s in de BoFtent: Alex, Jannie,
Marieke, Mark, Miriam, Liesbeth en Ciska.
Op naar Fantastyval