Reflectie op vergeten: Lessen uit mijn Leven

Meest persoonlijke, misschien wel langste en tevens laatste blog van het jaar. 

U, als fervente lezer, zult vast wel hebben opgemerkt dat ik, ook al noem ik mezelf een schrijver, niet zo geweldig goed ben in het regelmatig neerpennen van blogs. Misschien heeft u hierdoor weleens een blog gemist of kwam u plots tot de ontdekking dat ik er toch nog eentje had geschreven. Een blog schrijven, lukt me dan ook alleen als ik iets te vertellen heb of als me iets dwars zit.

Vannacht was het zover: ik kreeg een ingeving, en juist voor deze voorvallen heb ik een notitieblok op mijn nachtkastje en daar had ik wat steekwoorden op achtergelaten. Ergo: dan ben ik het aan mezelf verplicht om er daadwerkelijk een blogje aan te wijden. Toch, echt waar, ik heb nog even getwijfeld, want het is een nogal persoonlijke blog geworden, misschien wel the most personal blog that ever has been written … 8)

Bang dat dit later tegen me zal worden gebruikt, ben ik niet echt; want hoewel het weleens als een zwakte wordt gezien, omdat het vaak onderbelicht en nog vaker niet begrepen wordt, weet ik ook dat ik niet de enige ben met dit probleem. Ik weet dat er lotgenoten onder mijn lezers zijn.

Het is wel dat het zo langzamerhand onder mijn huid begint te kruipen en dat het me erg vaak hindert in wat ik het liefste van alles doe: schrijven. En het klimmen der jaren zal onmiskenbaar meetellen.

Waar het op neer komt is dit: Ik vergeet.

Zeg of denk nu alsjeblieft niet dat iedereen weleens vergeet en vooral niet dat u zelf ook zoveel vergeet, want ik geloof u, maar wacht er nog heel even mee. Totdat u de rest van de blog hebt gelezen.

Als mensen dit zeggen, dan wil ik (achteraf, want op dat moment vergeet ik dat) altijd voorstellen om in mijn schoenen te gaan staan (niet echt natuurlijk; ik gun niemand de gevolgen van mijn nah) zodat het aan den lijve of in de geest kan worden ondervonden. Want eerlijk gezegd; in mijn optiek klinkt die alom relativerende zin vooral als een ontkenning van de ernst van mijn vergeetprobleem. Natuurlijk heb ik door de jaren heen heus wel geleerd dat het vooral goed bedoeld is, dus ik vergeef het u. 😉

Uit mijn jeugd herinner ik me slechts zo nu en dan weleens wat. Dat vind ik erg jammer want uit het hetgeen ik me wel herinner haal ik toch een tijd van veel liefde, van kameraadschap, van uitproberen, van experimenteren en van grenzen opzoeken. Ook heb ik hele boeken met de hand geschreven, samen met mijn bestie.

Helaas werden op mijn zeventiende mijn geheugenfuncties ernstig aangetast na een brommerongeluk en ik verloor de meeste geheugenfoto’s uit mijn jeugd met alle daarbij horende emoties. Maar alom relativerend (soms moet je wel): wat niet weet, wat niet deert. Toch? Nee. Helemaal niet zelfs, want het heeft een blijvende leegheid achtergelaten, waarin één gevoel almaar terugkomt, mijn doen en laten beïnvloedt en het klinkt als: ‘Ik ben iets vergeten, maar wat?’.

Die gapend lege ruimte in mijn werkende geest lijkt groter te worden met de jaren, alsof ik steeds meer vergeet: gezellige gebeurtenissen, leuke verjaardagen, mensen, namen, vooral namen van mensen en van voorwerpen … Ik houd op, want ik schreef dus: lijkt! Maak ik het niet erger dan het is? Misschien vergeet ik inderdaad meer dan de gemiddelde mens, maar is dat niet te verwachten bij iemand met nah? Dat zou inderdaad het geval kunnen zijn. Dan is het verklaarbaar, maar …

Ik balanceer tussen vrees en hoop, want mijn moeder had Alzheimer en aan die kant van de familie waren er nog een oom, een tante en mijn opa met dezelfde aandoening. Alzheimer is een specifieke vorm van dementie, dus als je zegt Alzheimer dan zeg je Vergeetachtigheid. Het een kan zelfs als synoniem worden gezien van het ander. En ik heb al contact gehad met de huisarts of ik erfelijk belast kan zijn, maar dat is niet te voorspellen.

Dus dit moest ik even kwijt, want ik schrijf nog steeds en misschien heb ik binnenkort wel nieuws, maar ik heb daar geen invloed op. Dus ondanks mijn onzekerheden en de last van mijn vergeetachtigheid, probeer ik er elke dag weer het beste van te maken. Ik blijf schrijven, ik ben bezig aan een nieuwe thriller en ik blijf zoeken naar manieren om mijn herinneringen te bewaren. Ik wil de hoop houden dat er altijd lichtpuntjes zullen zijn, zelfs als sommige herinneringen vervagen. Misschien is dat wel de essentie van het leven: doorgaan, ondanks wat we verliezen, en koesteren wat we nog hebben.
Uiteindelijk ben je nooit alleen in dit soort worstelingen, en delen maakt het draaglijker.

Vanaf hier een nieuwjaarsgroet aan al mijn bloglezers, steek geen vuurwerk af met honden in de buurt en ik hoop dat het nieuwe jaar je brengt wat je had gewenst!