Een slak op de goede weg wint het van de haas op de verkeerde.

Absoluut de beste manier om je eigen ruiten in te gooien, zou je denken,
maar wat kan mij het schelen dat mijn schrijffrustraties door de
criticasters gelezen gaan worden?

Weet je, ik vraag me soms weleens af wat nu de voornaamste oorzaak is
van mijn trage schrijfwijze. Dan bedoel ik niet alleen dat mijn verhaallijnen
dralend bij me binnenkomen en dat zinnen en alinea’s herhaaldelijk moeten
worden hervormd, gerestyled en omgetoverd. Ik bedoel dat ik een
volledig manuscript zo vaak moet herhalen dat het verhaal me tegen gaat staan.

Nu ben ik bezig met het leggen van de laatste hand aan mijn manuscript,
het verhaal dat een einde gaat maken aan wat ik in Bron ben begonnen.
Mijn hand ziet rood van het boetseren en kneden, maar nog steeds durf
ik het niet aan een willekeurige proeflezer te laten lezen.
Oké, één proeflezer is inmiddels lezende en ik prijs me gelukkig,
maar ze is pas de eerste lezer sinds ik begon te schrijven, intussen
aan mijn zesde volledige herschrijving.

Nu ben ik een trage denker (oorzaak nah) waarbij nog komt dat ik rationeel
en tegelijk instinctief ben en aldus schrijf. Deze eigenschappen zitten
elkaar in de weg, dat kan ook bijna niet anders bij een slakkengang
waar dus om iedere letter getwijfeld wordt.
Ik wil er een einde aan maken. Het boek moet af, want ik heb tal van
ideeën voor mijn volgende meesterwerk …
Dus dit moet weg, opgestuurd, uit mijn ogen … Maar
door al dat herschrijflezen ben ik een halve blinde wat betreft mijn
eigen fouten.
Ook een belangrijke oorzaak van mijn trage manier van schrijven, denk ik.
Misschien zou ik het manuscript gewoon veel eerder moeten laten proeflezen.
Toch vertrouw ik niet zomaar iedere lezer met mijn schrijfkinderen.
Kom op, zeg, je weet zeker niet wat mijn schrijfpoepies aangedaan kan worden?
Het gevaar bestaat toevallig wel dat een proeflezer gratis de ruwe
versie van mijn allernieuwste boek krijgt, dat hij het leest, lukraak
wat opmerkingen maakt, die ik zelf uiteindelijk ook zou hebben
gezien en het dan publiekelijk gaat afkraken omdat er nog zo heel erg veel
stomme fouten in staan. Aha, ik ben voorzichtig met proeflezers.

Nog wat laatste horden te nemen en er zullen er best wel een aantal
omvergeworpen worden, daarna de uiteindelijke proeflezer voordat ik de puntjes
op de i’s zet en het kan opsturen, maar de plot staat wat mij betreft, dus ik doe
jullie een voorlopige vooraankondiging:

De titel is RECHT
omdat het boek gaat over recht.
Over recht omdat een jonge vrouw het bloed van haar vader wil zien vloeien
om wat hij haar en haar moeder aandeed.
Over recht van een jongeman die na een zwaar trauma achterbleef met een
harmonicawijsje en de man van het bloed hiermee gaat confronteren.
Over recht van een schrijver die gaat afrekenen met oude demonen.

Maar psst, alleen voor jullie …